Αυτά θα παραδώσεις στα παιδιά σου Έλληνα;

Συνηθίστε το, θα το βλέπετε από εδώ και πέρα...

Ήδη βάπτεται κάλαμος αποφάσεως για το έθνος μας και την πατρίδα μας - για να δανειστούμε τη φράση από το ιδιόμελο του Όρθρου της Μεγάλης Παρασκευής - καθώς σε λίγες μέρες αναμένεται να ψηφιστεί το νομοσχέδιο για τους γάμους των ομοφυλοφίλων και τις τεκνοθεσίες από τα ζευγάρια αυτά.

Είναι να απορεί κανείς. Σε μια χώρα με τόσο έντονο το δημογραφικό πρόβλημα αυτό που θεώρησαν οι πολιτικοί μας ηγέτες επείγον ήταν το θέμα των γάμων μεταξύ ομοφυλοφίλων και η δυνατότητα να τεκνοθετούν παιδιά. Και βαπτίζουν και το όλο εγχείρημα πρόοδο! Πρόοδο την κατρακύλα, τη διάλυση. Σημεία των καιρών....

Ένα ολόκληρο σύστημα εξουσίας, ΜΜΕ, πρόσωπα από τον καλλιτεχνικό χώρο, προσωπικότητες κάθε είδους που ο λόγος τους έχει απήχηση έχει βαλθεί να μας πείσει πως πράγματι αυτή η μεταρρύθμιση είναι ένα σημαντικό βήμα προόδου για τη χώρα μας και το λαό μας. Πως είναι κάτι απαραίτητο να γίνει αν θέλουμε να λεγόμαστε πολιτισμένοι, πως δεν μένουμε πίσω σε σχέση με την υπόλοιπη Ευρώπη (την "πολιτισμένη Δύση" γενικότερα), πως αυτοί που δεν το αποδέχονται είναι σκοταδιστές, φασίστες κλπ.. 

Ο ίδιος δηλαδή εσμός που τα τελευταία χρόνια υποστήριξε το Σχέδιο Ανάν, τα μνημόνια, τον αφελληνισμό, την αποχριστιανοποίηση της χώρας, τη Συμφωνία των Πρεσπών, το ψαλίδισμα των ελευθεριών των πολιτών κατά τη διάρκεια του COVID, τις υποχρεωτικότητες των εμβολίων και τόσα άλλα, αυτός το ίδιο σύστημα εξουσίας έρχεται τώρα να υπηρετήσει κι αυτήν την κατρακύλα.  

Και απέναντι στέκεται ένας λαός που διαφωνεί, ένας λαός εξαθλιωμένος, αλλοτριωμένος, πολλαπλά εξευτελισμένος που βράζει από το θυμό του αλλά ...μέχρι εκεί. Ένας λαός που θα σκύψει και πάλι το κεφάλι, ίσως επειδή έτσι τον έμαθαν να κάνει - άλλωστε εδώ και πάνω από μια χιλιετία τον έχουν διδάξει πως είναι Θεομίσητη αμαρτία το να στρέφεται κατά των αρχόντων και της επίγειας εξουσίας, ένας λαός που όποτε ξεσηκώθηκε πιο δυναμικά φρόντισαν να τον τσακίσουν, που δε βρήκε ποτέ συμπαράσταση σε κάποιον ξεσηκωμό του από εκείνους που ως ταγοί όφειλαν να σταθούν στο πλευρό του. 

Και έχεις και τη Διοίκηση της Εκκλησίας να προσπαθεί να σώσει τα προσχήματα με εγκυκλίους και επιστολές - αλλά όχι λαοσυνάξεις, πολύ περισσότερο όχι πραγματική σύγκρουση με την εξουσία - και να μένει εκεί. Προτείνει και προσευχή και Ιερές Αγρυπνίες και Παρακλήσεις για το θέμα - και καλά κάνει - μόνο που η Ιστορία έχει δείξει πως αυτά ΔΕΝ ΑΡΚΟΥΝ. Αν αρκούσαν, η πατρίδα μας το 1821 θα είχε απελευθερωθεί μόνο με προσευχές και Παρακλήσεις ή τα ανθρώπινα δικαιώματα θα είχαν κατακτηθεί με τον ίδιο τρόπο και χωρίς να χυθούν ποταμοί αίματος. 

Θα περίμενε κανείς να είχε η Διοίκηση της Εκκλησίας το θάρρος να ενημερώσει τους υποστηρικτές του νομοσχεδίου πως - με θεολογικούς όρους - δε βοηθούν τους ομοφυλόφιλους αλλά αντίθετα τους σπρώχνουν βαθύτερα στην απώλεια. Δυστυχώς ούτε αυτό το είδαμε.

Κακά τα ψέματα, όμως, η πραγματικότητα είναι πως οι Έλληνες θα σκύψουν για μια ακόμη φορά το κεφάλι και θα πορευτούν με τα νέα δεδομένα. 

Έτσι ονειρευόσουν τη ζωή σου, Έλληνα; Έτσι ονειρευόσουν την κοινωνία στην οποία ζεις, έτσι ονειρευόσουν την πατρίδα σου;

Γιατί Έλληνα δε μπορείς να σηκώσεις κεφάλι; 

Γιατί δεν κάνεις πέρα ό,τι σε εμποδίζει; 

Δεν είσαι νεκρός είσαι μέσα σου, αν ήσουν δε θα θύμωνες καθόλου. Δεν θα σε απασχολούσε το θέμα. Οπότε, τι μένει; Τρομαγμένος; Βολεμένος με τις αλυσίδες της σκλαβιάς σου; 

Βλέπεις πως κάποιοι Έλληνες αγωνίζονται και όμως δεν τους στηρίζεις, σφυρίζεις αδιάφορα... Κι ας βράζεις μέσα σου για τους ίδιους λόγους για τους οποίους εκείνοι αγωνίζονται. 

Για εσένα που δε σε νοιάζει, Έλληνα (διότι δυστυχώς για το έθνος μας υπάρχουν κι αυτοί), τι να πω...

Ξέχασες ήθη, αξίες, αρετές, παραδόσεις.... Τόσο πολύ αλλοτριώθηκες; Δε βλέπεις που πάει το πράγμα; Δε βλέπεις πως εσύ ο ίδιος αποκόπτεσαι από το έθνος σου και τις αξίες του;

Είναι η πρώτη φορά που το έθνος μας βιώνει τέτοια αλλοτρίωση. Τα μέλη του έχουν πάψει να νιώθουν πως έχουν συνεκτικούς δεσμούς με κάποιους άλλους Έλληνες. Το ενδιαφέρον του Έλληνα φθάνει - το πολύ μέχρι τα μέλη της οικογένειας του καθενός, όχι πιο πέρα. 

Για να δημιουργηθούν τα έθνη, έχουμε πολλές οικογένειες που σχηματίζουν μια Πατριά, πολλές Πατριές που σχηματίζουν μια Φυλή (π,χ, Δρύοπες, Ελλούς, Παίονες, Κάρες, Ίωνες, Δωριείς κ.α), πολλές Φυλές που σχηματίζουν το Έθνος. Ζούμε δηλαδή μια αντίστροφη διαδικασία; Μια πορεία προς τη διάλυση του Έθνους μας; 

Δεν ξέρω τι θα κάνεις, Έλληνα. Οφείλεις να βρείς δυνάμεις ώστε να αντισταθείς, ώστε να διατηρήσεις ζωντανό το έθνος σου. 

Δε γίνεται, μωρέ Έλληνα, να παραδώσεις στα παιδιά σου μια χώρα όπου η κατρακύλα βαπτίζεται πρόοδος, όπου τα παιδιά αντιμετωπίζονται όπως ένα στερεοφωνικό ή ένα αυτοκίνγτο ή έναν πίνακα ζωγραφικής, ως αντικείμενα χωρίς συναισθήματα, δηλαδή, λες και δεν έχουν προσωπικότητες προς διαμόρφωσιν, λες και δεν έχουν ανάγκη από τις σταθερές που όρισε η φύση γι' αυτά. Διότι αυτά προωθούν οι ελίτ που μας κυβερνούν, Έλληνα. 

Τι θα πεις αύριο στα παιδιά σου, Έλληνα;